Over deze site

Drones zijn leuk, laten we duidelijk zijn. Deze kleine, bijna betaalbare vliegtuigjes die de privacy schenden van sommige mensen, schade brengen aan anderen en, over het algemeen, regelmatig problemen veroorzaken, zijn super cool en indrukwekkend. Ze zijn ook ingewikkeld, zeer ingewikkeld.

Dat weet ik omdat ik drones heb laten vliegen (en crashen) voor bijna het hele afgelopen jaar. Het stond al lang te gebeuren, denk ik. De ambitie om piloot te worden van een hobby drone vloeide voor een deel uit het feit dat ik jarenlang over gevechtsdrones had geschreven, vooral over hoe vreselijk en onmenselijke ze zijn. Toch ben ik, over het algemeen, een grote liefhebber van technologie en ik heb altijd het gevoel gehad dat een makkelijkere toegang tot UAV’s (unmanned aerial vehicles/onbemande luchtvaartuigen) een goede zaak zou zijn. En ik heb sindsdien geleerd dat het zo is.

Een paar zaken hadden mijn nieuwsgierigheid gewekt. Allereerst, waarom al die drukte hierover? De Orwelliaanse concept van camera’s in de hemel klinkt enigszins logisch, maar dingen laten vliegen is moeilijk, of niet soms? Hoe moeilijk is het om een quadcopter de lucht in te krijgen en een kijkje te gaan nemen door de ramen van andere mensen? Heel makkelijk, zoals het is gebleken.

Hoe het allemaal begon

Reinder

Reinder

Het is misschien handig als ik mezelf voorstel, voordat ik een uitgebreide verhaal doe over mijn vele pogingen om drone piloot te worden. Mijn naam is Reinder en ik kom uit een echte luchtmacht familie. Daar hebben drie generaties van onze mannen dienst gedaan en mijn broer maakte een carrière met de reparatie van straaljagers in Irak tijdens beide oorlogen. Ach, zelfs mijn moeder is een piloot. Ik had ook piloot willen worden, maar werd niet naar de vliegschool toegelaten vanwege oorproblemen. Dus ik denk dat je zou kunnen zeggen dat dingen laten vliegen ons een beetje in het bloed zit.

Ik zal mijn eerste model helikopter nooit vergeten. Het was een klein gas aangedreven Bell UH-1 Iroquois met een eeuwig gebroken staartrotor en geen afstandsbediening. De Iroquois laten vliegen was een groot evenement, omdat het altijd zou crashen, echt altijd. Wat we nooit van tevoren wisten was de manier hoe het neer zou storten. Achteraf, is de bezorgdheid een geweldige leerervaring geweest in mijn grotere zoektocht om een drone piloot te worden. Maar daar kom ik zo op terug.

Hoe dan ook, we waren niet rijk. God weet hoe vaak ik een op afstand bestuurbare vliegtuig heb gevraagd voor mijn verjaardag om toch een op afstand bestuurbare auto te krijgen die snel botste en kapot ging. Door dat gepraat over crashen klink ik misschien een beetje roekeloos, maar ik kan iedereen verzekeren dat ik een heel voorzichtig mens ben. Echter, voldeed de technologie nooit helemaal aan mijn verwachtingen en de kleine schattige RC auto’s gingen bij mij wel eens naar links in plaats van rechts en BONS! Precies in de bloementuin! Of ergens tegenaan! Toch heb ik nooit de hoop opgegeven om ooit een vliegtuig te besturen, ook al was het een kleintje.